Стихотворение Ибрая Алтынсарина

19-й век

Өнер-білім бар жұрттар,

Тастан сарай салғызды.

Айшылық алыс жерлерден,

Көзіңді ашын жұмғанша.

Жылдам хабар алғызды.

Мың шақырым жерлерге,

Аты жоқ құр арбаны

Күн жарымда барғызды.

Адамды құстай ұшырды,

Мал істейтін жұмысты

От пен суға түсірді.

Отынсыз тамақ пісірді,

Сусыздан сусын ішірді,

Теңізде кезді балықтай

Дүниені кезді жалықпай.

Білгендерге осылар

Бәрідағы анықтай,

Білмегенге танықтай.

Бізде бекер жатпалық,

Осыларға таныспай.

Ат өнері білінбес

Бәйгіге түсіп жарыспай,

Желкілдеп шыкқан көк шөптей,

Жана өспірім достарым,

Қатарың кетті-ау алыстай.

Ұмтылыңыз қалыспай!

Біз надан бои өсірдік

Иектегі сақалды,

«Өнер жігіт көркі» деп

Ескермедік мақалды...

Біз болмасақ сіз барсыз.

Үміт еткен достарым,

Сіздерге бердім батамды!